Zamojskie Stare Miasto Renowacja zabytków śródmieścia, wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, nie była zwykłym projektem budowlanym. Wszystkie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne oraz detale architektoniczne, a także przyjęte materiały i technologie wykonania wymagały uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Zamość, założony w 1580 r. przez kanclerza Jana Zamoyskiego, stanowi wybitne osiągnięcie późnorenesansowej europejskiej myśli urbanistycznej. Układ śródmieścia, zaprojektowany przez włoskiego architekta Bernarda Mornada, jest zaliczany do zabytków o najwyższej wartości artystyczno-historycznej w skali światowej. W 1992 r. został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Renowacja zabytków Zamościa, w ramach której przeprowadzono między innymi remont ponad 60 kamienic z dziedzińcami, remont elewacji ratusza, nie jest zwykłym projektem budowlanym. Poza pozwoleniami konserwatorskimi, od wykonawców wymagana jest szczególna precyzja wykonania. Wszystkie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne, kolory elewacji oraz detale architektoniczne, a także przyjęte materiały i technologie wykonania uzgodnione zostały z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Ponadto rewitalizacja to coś więcej niż renowacja budynków. Projekt powinien się przyczynić do pobudzenia przedsiębiorczości oraz wzmocnienia więzów społecznych. Chodzi o to, by mieszkańcy zadowoleni i dumni z coraz ładniejszego miasta sami przyłączyli się do realizacji przedsięwzięcia.

Projekt otrzymał nominację w konkursie Polska Pięknieje - 7 Cudów Unijnych Funduszy w kategorii "Rewitalizacja".